چند روز پیش برای اهدای خون با یکی از دوستان رفتیم به پایگاهی که برای همین منظور تو محل کارمون تشکیل شده بود . اخیرا دوستان انتقال خون یه ترفند جدید رو برای کوتاه کردن پروسه دریافت خون انجام داده اند که همانا افزایش قطر سوزنه . یه سوزن قطور رو وارد رگ میکنن و بواسطه اون خون خیلی سریع تخلیه میشه . اول نوبت من شد و با دردی که آه از نهاد آدم در میاورد کار شروع شد . چند لحطه بعد دوستم که از قضا انسان قوی و تنومندی هم هست در تخت کناری دراز کشید و برای کار آماده شد . حالا من این فرصت رو داشتم که واکنش ایشون رو به وارد شده سوزن به رگ تماشان کنم . کاملاً مشخص بود که دردی که هر دوی ما تحمل کردیم یکسان ب

به نظر من یکی از آسیب هایی که ابزاری مثل تلگرام داره اینه که : گوش ما رو پر میکنه از حرف های شیک و بعضاً حسابی و این باعت میشه که ناخود آگاه ما از تفکر و درس گرفتن از آموزه هایی که بعضاً میتونن خیلی کمک بکنند ، دور بمونیم و ناخودآگاه نشنویم . چند سالی بود که بعضی وقتا حس میکردم یه درکی رسیدم که میشه اسمش رو تجربه گذاشت . بعضی وقتا با کسی مطرح می کردم یا جایی که همه میتونن بخونن مینوشتم . حداقلش این بود که خونده میشد . پریروز یه همچین مطلبی رو تو تلگرام برای گروهی از بستگان نوشتم . خواندن و فهمیدن مفهوم اون مطلب حداقل به 3 دقیقه زمان نیاز داشت . در کمتر از 15 ثانیه ، 60 تا لایک و دیگر هیچ . هما

مرگ متعارف که گریزی ازش نیست . ولی از مرگ پیش از مرگ می توان گریخت . نا امیدی . بی انگیزگی . غم . خودخواهی ، بخل ، و ....

اینا همه مردن انسان پیش از مرگ هستند !

از شلوغی اطرافم معذبم . شهر شلوغ . خانه کوچک . خیابانها و کوچه های مملو از آدم هایی که پر از رفتار غیر متمدنانه اند . کار پر استرس . آلودگی . روان ناآرام . خیلی از اوقات به این نتیجه میرسم که در جای درست و زمان مناسبی به دنیا نیامده ام . جای من اینجا نیست . ما هنوز در این شهر درگیر مشکلاتی هستیم که از 300 سال پیش تا کنون حل نشده اند و با وضع کنونی نیز تا 100 سال دیگر (حداقل) حل نخواهند شد . من توان رویاروئی با این فضا را ندارم . ما در حال سقوط هستیم . با نرخ سرسام آوری انسانهای احمق تولید میکنیم . حماقت آدم های امروز ما با حماقت ادماهایمان در 300 سال پیش تفاوتی نکرده است . مسابقه پولدار شدن .

از بهمن ماه 95 سرم تو محل کار خیلی شلوغ تر شده . همین کارهای الکی . دقیقاً از همون روزا ورزش نیمه منظم رو رها کردم تا پریروز که احساس کردم مثل همیشه دارم از ناحیه میانه تنه چاق میشم . رفتم اون جایی که میدوئیدم !و شروع کردم همون دویدن و نرمش ها و ... را انجام دادم . وقتی از سالن ورزش بر می گشتم مجبور بودم چند طبقه رو با پله پایین بیام . بگذریم از اینکه ورزش ناگهانی بعد از چند ماه کاملاً زانوهام رو قفل کرده بود ، احساس سنگینی مانع از حس طراوت بعد از ورزش میشد . با همین احساس پیش دوستی رفتم . شروع کردم به تعریف که چند ماه تمرین نکردن بدنم رو در شرایط بدی قرار داده و ..... . دوستم که سن و سالی ازش

راستی که چقدر عمر کوتاهه . امروز از شنیدن سن دوستم حسرت بزرگی خوردم . اون فقط بیست و پنج سالشه .